Wydawca treści

Lasy HCVF

W Nadleśnictwie Przasnysz trwają procedury wyznaczania i konsultacji społecznych lasów o szczególnych walorach przyrodniczych – HCVF (High Conservation Value Forests).

Wszystkich zainteresowanych informujemy, że wszelkie uwagi oraz własne propozycje dotyczące nowych obszarów HCVF można nadal zgłaszać do Nadleśnictwa. Będą one uwzględniane podczas corocznej aktualizacji przyrodniczej odbywającej się na dzień 31 sierpień.

Osoby wyznaczone do kontaktu w sprawie wyznaczanych obszarów:

Z-ca Nadleśniczego Grzegorz Tarkowski:

e-mail: grzegorz.tarkowski@olsztyn.lasy.gov.pl,tel. (029) 752 30 22 wew. 21

St. specjalista SL Danuta Szydlik:

e-mail: danuta.szydlik@olsztyn.lasy.gov.pl, tel. (029) 752 30 22 wew. 35

Wykaz lasów o szczególnych wartościach przyrodniczych oraz zasady gospodarowania

- zidentyfikowanych według kryteriów HCVF (High Conservation Value Forests) adaptowanych do warunków Polski przez Związek Stowarzyszeń „Grupa Robocza FSC-Polska"

Lp.

Nazwa obiektu

Zasady gospodarowania wg FSC

1

HCVF 1.1.b

Obszary chronione

Należy oczekiwać zasad zagospodarowania polegających na kompromisie potrzeb gospodarki i ochrony, wyrażających się modyfikacjami w szczegółowych sposobach prowadzenia tej gospodarki tj. przynajmniej w pewnym stopniu odmiennych niż w pozostałych lasach. W przypadku istnienia planów ochrony dla form ochrony przyrody, należy oczekiwać przeniesienia ustaleń tych planów do planu urządzenia lasu.

2

HCVF 1.2

Ostoje zagrożonych i ginących gatunków

W związku z różnorodnością wymagań poszczególnych gatunków, nie można określić wspólnych zasad gospodarowania w lasach tej grupy. Rozstrzygające znaczenie ma kryterium zachowania populacji i siedlisk odpowiednich gatunków w tzw. "właściwym stanie ochrony" (favourable conservation status, FCS), tak jak definiuje go Dyrektywa Siedliskowa UE i polskie prawo ochrony przyrody. Szczegółowe kryteria FCS muszą być określone dla każdego gatunku z osobna przez specjalistów od danego gatunku.

3

HCVF 3.1

Ekosystemy skrajnie rzadkie i ginące, marginalne z punktu widzenia gospodarki leśnej

 

Ekosystemy skrajnie rzadkie i ginące, marginalne z punktu widzenia gospodarki leśnej, mające jednak niebagatelny wpływ na funkcjonowanie całego ekosystemu, przede wszystkim z uwagi na prawidłowe zgodne z naturą wykorzystanie gospodarki wodnej oraz obiegu materii dla zachowania zbliżonego do naturalnego łańcucha troficznego. Naturalne odnowienie oraz obumieranie, bez ingerencji człowieka, gwarantuje zachowanie unikalnych siedlisk tworzących strefy buforowe w obszarach objętych gospodarowaniem. Wyznaczone obszary wyłącza się z użytkowania (zalicza do gospodarstwa specjalnego) – należy oczekiwać ich „przeznaczenia do ochrony przyrody", nawet jeżeli nie będą objęte ustawowymi formami ochrony przyrody (w praktyce zwykle nie należy w nie ingerować). Szczegółowe decyzje sposobów postępowania gospodarczego w tych lasach zostaną podjęte podczas sporządzania kolejnego Planu Urządzania Lasu. Do tego czasu zadania gospodarcze realizowane są tak, aby nie pogorszyć stanu tych siedlisk. Działania nadleśnictwa ukierunkowane są na ochronę i odtwarzanie siedlisk zniekształconych poprzez tworzenie warunków do ich naturalnej regeneracji, zgodnie z wytycznymi zawartymi w „Poradnikach ochrony siedlisk i gatunków Natura 2000 – podręcznik metodyczny" prezentowanych przez Ministerstwo Środowiska w dziale „Natura 2000".

4

HCVF 3.2

 Ekosystemy rzadkie i zagrożone w skali Europy

 

Ekosystemy rzadkie i zagrożone w skali Europy, ujęte w załączniku I Dyrektywy Siedliskowej, lecz w Polsce pospolitsze i występujące wielkoobszarowo, stanowiące ważne obszary gospodarki leśnej. Generalnym kryterium gospodarowania jest zachowanie ekosystemu we „właściwym stanie ochrony", czyli w stanie w którym naturalny zasięg siedliska i obszary zajęte przez to siedlisko w obrębie jego zasięgu nie zmniejszają się; struktura i funkcje, które są konieczne do długotrwałego utrzymania się siedliska, istnieją i prawdopodobnie nadal będą istniały oraz typowe dla siedliska gatunki znajdują się we właściwym stanie ochrony. W praktyce gospodarka leśna powinna być prowadzona w sposób zapewniający:

a) zgodność docelowego typu drzewostanu ze składem odpowiedniego naturalnego zbiorowiska leśnego;

b) niepomniejszenie udziału % starodrzewi i zachowanie ich ciągłości przestrzennej;

c) niepomniejszenie średniego wieku i zasobności;

d) zachowanie lub pilne i intensywne odtwarzanie elementów ważnych dla różnorodności biologicznej ekosystemu (grube drzewa, martwe drzewa, wykroty).

5

HCVF 4.1

 Lasy wodochronne

Stosuje się zasady zagospodarowania zapewniające stałą obecność szaty leśnej, a więc rębnie częściowe, gniazdowe, stopniowe lub przerębową. Rębnia zupełna może być stosowana tylko w sytuacjach klęskowych. W strefie bezpośrednio przyległej do źródeł i ujęć wody, w lasach łęgowych, na torfach i na siedliskach bagiennych, wzdłuż linii brzegowej cieków i zbiorników wodnych oraz w strefach wododziałowych obowiązuje zakaz stosowania środków chemicznych z wyjątkiem przypadków gdy jest zagrożenie lasów.

6

HCVF 4.2

 Lasy glebochronne

W lasach glebochronnych przyjmuje się ogólną zasadę trwałości szaty leśnej i umiarkowanego stosowania cięć pielęgnacyjnych, sanitarnych i odnowieniowych - rębniami złożonymi oraz dąży do wytworzenia dolnego piętra lub podszytu ( z wyjątkiem siedlisk ubogich), o ile występują one naturalnie w danym zbiorowisku.

Od powyższych zasad dopuszcza się odstępstwa:

  - w drzewostanach silnie uszkodzonych przez czynniki biotyczne, abiotyczne i antropogeniczne może być stosowana rębnia zupełna z nawrotem cięć 5 - 7 lat,

-  w drzewostanach zniszczonych należy możliwie najwcześniej wprowadzić odnowienie z wykorzystaniem w razie potrzeby gatunków szybko rosnących i przedplonowych".

7

HCVF 6

Lasy kluczowe dla tożsamości kulturowej lokalnych społeczności

Lasy o szczególnym znaczeniu dla tradycyjnej tożsamości kulturowej (tereny ważne kulturalnie, przyrodniczo, ekonomicznie lub religijnie dla społeczności lokalnych). Zagospodarowanie uwzględnia wolę i opinię lokalnej społeczności. Nie powinno jednak stać w sprzeczności z możliwością zachowania pozostałych zidentyfikowanych wyższych wartości ochronnych lasu.

 Zestawienie Lasów o szczególnych walorach - HCVF na terenie Nadleśnictwa Przasnysz

Kategoria HCVF

Powierzchnia [ha]

1.1. b

Obszary chronione

48,60

1.2.

Ostoje zagrożonych i ginących gatunków

274,92

3.1.

Ekosystemy skrajnie rzadkie i ginące, marginalne z punktu widzenia gospodarki leśnej

0,86

3.2.

Ekosystemy rzadkie i zagrożone w skali europy (ujęte w załączniku i dyrektywy siedliskowej, lecz w Polsce pospolitsze i występujące wielkoobszarowo, stanowiące ważne obszary gospodarki leśnej)

323,18

4.1.

Lasy wodochronne

1091,09

4.2.

Lasy glebochronne

831,05

6.

Lasy kluczowe dla tożsamości kulturowej lokalnych społeczności

82,95

                                                                                                                 RAZEM

2 652,65

Materiały do pobrania:

Mapa obszary HCVF 1.1

Mapa obszary HCVF 1.2

Mapa obszary HCVF 3.1

Mapa obszary HCVF 3.2

Mapa obszary HCVF 4.1

Mapa obszary HCVF 4.2

Mapa obszary HCVF 6